خیلی زود دیر شد باز ,آسمونم امروز گرفته هست, نه ماه من و نه ستاره هایم پیداست. در آسمان چه خبر هست ؟؟ نمی دانم؟!

اما اینجا روی زمین گیتی ای هست که به دنیایش خواهد گفت:

آرام بخواب ,من امشب بیدارم .

چه ساده گمان می کردم  همیشه کودک خواهم ماند ,یه روز مامان یه روز خاله یه روز خانوم دکتر… چه نقش هایی چه ساده دستان ناتوانم دنیایم را شاد می ساخت ,پر از ارزو, پر بودم از امدن, رفتن, یه عالمه قدم زدن تو همین سنگفرش ها با مهربانم اما امروز تهی شدم, تهی .کوله ی پر از سنگینی تهی شدنم را به دوش کدامین سنگ صبور  افکنم که دلتنگ نشود همچو من .امروز توی قلبم هیچوقت نتونستم خودمو ببخشم .من در خیابانی پر از تصویر های متحرک در حالی که هنوز قامتم راست بود شکستم. چگونه روز هایی که می شد در کنار هم ماند ورق ورق شد زود به انتها رسیدیم و نقطه سر خط  و پایان به همین سادگی تنها دلیلش, بازی با کلمات بود . اون همه عشق شد گلهای بی جون قالی که به سادگی می شه له اش کرد...کاش یه لج بازی ساده بود .دلم بارون می خواد, دونه, دونه .بازم بدون چتر, می دانم دیگر وقتی این اندازه تهی شوم برگشتنم محال هست .

فقط  ای زندگی میون این همه هیاهو اون همه خواستنم سزاوار این فاصله ها بود؟

دل من هرزه نـبـود ...

دل من عادت داشـت ، که بمانـد يک جا

به کجا ؟!

معـلـوم است ، به در خانه تو !

دل من عادت داشـت ،

که بمانـد آن جا ، پـشـت يک پرده تـوري

که تو هر روز آن را به کناري بزني ...

دل من ساکن ديوار و دري ،

که تو هر روز از آن مي گـذري .

دل من ساکن دستان تو بود

دل من گوشه يک باغـچه بـود

که تو هر روز به آن مي نگري

راستي ، دل من را ديـدي ...؟!!

              تنها لحظه ايه که بي منت به من لبخند ميزني

                کاش هر ثانيه براي من سال تحويل باشه

                تا لبخند هميشه مهمون لباي سرخت بمونه

                              سال نو مبارک گلم